Jac. Hoefnagel de schrijver en zoon Gerrit Hoefnagel aan het woord.

Het slot. Vorige week zagen we dat het viertal van Bellingwolde naar Winschoten reisde en uiteindelijk via Groningen in Leeuwarden terecht kwam. En deze week gaat het verder.

Gerrit en zijn 3 Urker maats zijn vrij. Ze zijn ontsnapt. Dankzij de Fransen aan wie Gerrit zo'n hekel had. Ze zijn inmiddels in Nederland aangekomen.

Vorige week beleefden we samen met Gerrit de Stille week. Zal de komende week de storm losbarsten? Het kon wel eens heftig worden!

We hebben 3 weken naar de omstandigheden van Gerrit en een beetje van Tiny gekeken. We keren nu weer terug naar de belevenissen van Gerrit.

We kijken nog 1 week naar de omstandigheden rond Gerrit en zijn kalletje Tiny.

Van Lingen moesten de mannen lopen naar Biene en daar werden de dwangarbeiders ondergebracht in varkenskotten. De Duitsers achtten dat goed genoeg voor hun onderkomen. Hun slaapplaats was de harde grond met daarop een weinig stro. Het duurde niet lang of ze zaten onder de luizen. Dagelijks moesten ze zich proberen te ontdoen van de luizen. Dat was niet eenvoudig want die beestjes zaten overal in de kleren. Als ze een luis gevangen hadden werd deze doodgeknepen tussen duim en wijsvinger. Gerrit vertelde dat het bloed, jouw bloed, weg spatte als je ze doodkneep. Vanwege de luizen hadden de mannen overal jeuk en ontstoken plekken op de huid waar de luizen gebeten hadden.

We maken de komende 3 weken even pas op de plaats. Er wordt een pauze ingelast in de belevenissen van Gerrit. Er valt even niets te vermelden. Gerrit en zijn maats broeden nog steeds op een poging tot ontsnapping. De vrijheid lonkt, maar de gelegenheid is er nog niet.

In deze tussentijd beschrijf ik enkele zaken die eerder ter sprake kwamen wat nauwkeuriger zonder specifiek naar de belevenissen van Gerrit te kijken.

We hebben vorige week Gerrit verlaten terwijl hij een beetje heen en weer geslingerd werd in zijn emotie. Maar hij eindigde mooi met die woorden van Psalm 75 die hij zomaar ongedacht in zijn hoofd kreeg.

Gerrit is gevoelig geworden. Hij is gevoelig voor vliegtuiggeluid en angstig voor overvliegende vliegtuigen en zijn dromen maken hem onrustig. Zal het de komende week beter met hem gaan?

We zagen vorige week hoe Gerrit dol werd van die rare Fransen. Deze week wordt hij soms dol van nare dromen.

Het gaf de burger moed toen Gerrit en de anderen in de verte de bombardementen hoorden. De vrijheid kwam dichterbij.

Met een psalm in gedachten bij Gerrit namen we vorige week afscheid hem. Frans Weerstand hoort onweer. Of is het iets anders dan onweer?

Vorige week namen we afscheid van een Gerrit die vol sombere gedachten zat. Is dat nu voorbij? Steekt de heimwee misschien de kop op? Ook gaan zijn gedachten uit naar trouwen wanneer hij beseft dat zijn jongste broer Jan jarig is.

Van ontsnappen is niets terecht gekomen omdat de groep dwangarbeiders verhuisde naar het plaatsje Leer.

Als je honger hebt ben je tot de gekste dingen in staat. Dat zagen we vorige week toen Gerrit inbrak bij een bakkerij en een brood stal. Deze week worden plannen gesmeed om te ontsnappen.

Houthakker is Gerrit inmiddels geworden. En bedelaar. Samen met zijn Urker maats is hij op broodtocht geweest. Kerst is achter de rug en nu zijn we bij de jaarwisseling.

Het was vorige week een zeer heftige week. Gerrit is door het oog van de naald gekropen. Twee dagen na elkaar heeft hij een kogelregel moeten doorstaan van een geallieerd vliegtuig. Dat is hem niet in de koude kleren gaan zitten. De kerstdagen zijn aanstaande. Zal hij dan nog in leven zijn?

De dwangarbeiders waren verplaatst naar Gronau, vertelde ik vorige week. Daar moeten ze op het nabijgelegen vliegveld bommen ruimen. Een zeer gevaarlijk werk.

Gerrit was flauwgevallen. Het zware werk en het weinige eten kon zijn lichaam niet verwerken. Hij mocht even bijkomen in een boerderij maar daarna wachtte het werk weer. Wordt het een rustige week of loert plots het gevaar om de hoek?